DZIENNIK
Redaktorzy
   Felietony
   Reportaże
   Wywiady
   Sprawozdania
Opowiadania
   Polowania
   Opowiadania
Otwarta trybuna
Na gorąco
Humor
PORTAL
Forum
   Problemy
   Hyde Park
   Wiedza
   Akcesoria
   Strzelectwo
   Psy
   Kuchnia
Prawo
   Pytania
   Ustawa
   Statut
Strzelectwo
   Prawo
   Ciekawostki
   Szkolenie
   Zarządzenia PZŁ
   Przystrzelanie
   Strzelnice
   Konkurencje
   Wawrzyny
   Liga strzelecka
   Amunicja
   Optyka
   Arch. wyników
   Terminarze
Polowania
   Król 2011
   Król 2010
   Król 2009
   Król 2008
   Król 2007
   Król 2006
   Król 2005
   Król 2004
   Król 2003
Imprezy
   Ośno/Słubice '10
   Osie '10
   Ośno/Słubice '09
   Ciechanowiec '08
   Mirosławice '08
   Mirosławice '07
   Nowogard '07
   Sieraków W. '06
   Mirosławice '06
   Osie '06
   Sarnowice '05
   Wojcieszyce '05
   Sobótka '04
   Glinki '04
Tradycja
   Zwyczaje
   Sygnały
   Mundur
   Cer. sztandar.
Ogłoszenia
   Broń
   Optyka
   Psy
Galeria
Pogoda
Księżyc
Kulinaria
Kynologia
Szukaj
autor: ANDY11-10-2007
Proza łowieckiego żywota

Końcówka września, mokry jakiś i wietrzny, zimno i nieprzyjemnie. Pomimo przeciwności wybieramy się z przyjacielem w łowisko. Dojeżdżamy dość późno i po dokonaniu niezbędnych przygotowań jedziemy w uroczysko Jaworze. Ten fragment obwodu jest obiecujący w każdej porze roku. Część jego przylegająca do granicy z sąsiadami i pozbawiona dróg zawsze kryje nieznane. Samochód zostawiamy poniżej pomnika AK i stoimy jeszcze chwilę razem paląc i pogadując. Stanisław postanawia iść wzdłuż ramienia głębokiego potoku w kierunku poletka – tzw. dużego a ja postanawiam obejrzeć fragment łowiska poniżej tzw. małego poletka i przysiąść na ambonce na wieczór. Zanosi się znów na deszcz bowiem z góry leci mżawka. Z liści kapią grube krople co wywołuje stukanie na ściółce, dodatkowo wpadając za kołnierz irytację. Trzeba również pamiętać o zabezpieczeniu optyki, nigdy nic nie wiadomo...

Wolno się wlokę piaszczysto - żwirową drogą. Od rozstania z kolegą upłynęło parę minut, przystaję sięgając po kolejnego papierosa, później nie będę palił... Głośne – buch, sygnalizuje, że Stanisław ma dalej niesamowity fart, toż ledwo odszedł. Nerwowo wypalam papierosa i wiedząc, że odległość między nami jest niewielka postanawiam iść Mu pomóc. Pochmurny i ponury dzień dogasa i robi się szarówka. Gwizdam raz i drugi i po chwili słyszę przytłumiony odzew. Skóra mi cierpnie, dźwięk dochodzi z najbardziej stromej i głębokiej rozpadliny w obwodzie, której dołem płynie potok. Zaczynam schodzić w dół i stając nad pochyłością widzę w dole leżącego byka oraz jego pogromcę. Wygląda to bardzo brzydko, byk leży w potoku w wąskiej i stromej rozpadlinie. Ślizgając się na pochyłości zjeżdżam do potoku, ściskam prawicę i oglądam zdobycz. Wieniec nie jest imponujący, ale byk jest bardzo płowy i widać, że waży te parę kilogramów (później się okazało, że miał jak do tej pory najwyższą wagę z wszystkich pozyskanych). Kolejny zakurek i po zabezpieczeniu broni oraz rozebraniu się z kurtek postanawiamy byka choć trochę z potoku wydostać, aby go wypatroszyć. Do dziś nie wiem, jakim cudem we dwóch wytargaliśmy tego zwierza na wąską, namuloną płaszczyznę utworzoną przez potoczek. Wyglądaliśmy obaj jak burłacy w zabłoconych po oczy ubraniach. Byk stracił klejnoty oraz resztę i popodpierany z wszystkich stron paruje czeluścią otworzonego brzucha. Jest już bardzo mrocznie i trzeba go jakoś z tej rozpadliny wytargać i odwieźć do domku.

U góry słychać jakieś głosy ludzkie, ale bardziej obiecujący jest skrzyp kół wozu i chrapanie konia. Zdyszany, biegiem wypadam na leśną dróżkę i widzę ślicznego czarnego ogiera oraz kobietę i mężczyznę. Proszę o pomoc w wyciągnięciu byka. Zgadzają się choć widać, że nie jest to bardzo im na rękę. Szczególnie mężczyzna sprawia wrażenie jakby nie bardzo wiedział jak się za to zabrać. Bardziej zdecydowana jest kobieta i to ona przejmuje pałeczkę. Na wozie są jakieś linki oraz krótki kawałek łańcucha, zbyt krótki jak się okazało do tej operacji. Schodzę w potok a konisko zostaje sprowadzone na skraj rozpadliny, mocno się buntuje i jest bardzo niespokojny. Śliskie, nasiąknięte wodą ściany parowu dodatkowo czynią całą rzecz trochę szaleństwem. Kobieta rzuca łańcuch z góry, ale nawet powiązany z powrozami z biedą daje się zawiązać na wieńcu. Proszę o jeszcze metr luzu. Krzyczy, że nie da rady, ale bierze konia za uzdę i sprowadza go jeszcze niżej. Koń się szarpie i ślizga a ja stoję mając go parę metrów nad swoją głową, na którą zresztą spadają pacyny rozmiękłej ziemi wyszarpane przez kopyta. Proszę aby zaczęli wydobywać byka. Koń się szarpie ale byk ani drgnie, słabe oparcie oraz krótka linka na stromym zboczu to zbyt wiele jak na jego siły. Mężczyzna sięga po bat i smaga biedaka, wściekły krzyczę aby dał spokój, wszystko to nad moją głową.

Kolega podchodzi i razem próbujemy pomóc ruszyć byka i w tym momencie widzę jak szarpiący się koń wali się na stok jakimś dziwnym skrętem przez grzbiet i zaczyna się zsuwać na nas. Trwa to moment a wydaje się wiecznością, stoimy jak zamurowani, jak gruchnie na nas nie będzie co zbierać a i z konia też pewno niewiele będzie. Biedak jakimś cudem się zatrzymuje, ale nie jest w stanie wygrzebać się i dygocząc nad nami staje wreszcie nieruchomo, chrapiąc straszliwie.

My obaj odbiegamy na boki a ja dopadam do konia i próbuję gładząc go, choć trochę uspokoić. Z góry schodzi mężczyzna i zabiera się z powrotem za bat. Wykrztuszam z siebie zduszone – zostaw i ujmuję konia za uzdę. Drży mocno ale trzyma równowagę i po wypięciu robi krok po stoku, wolno idziemy do ścieżki, kobieta o zbielałej twarzy mówi tylko jedno słowo – dziękuję.

Zrobiło się już ciemno i nie mamy innego wyjścia jak iść kilka kilometrów po naszego sąsiada obok myśliwskiego domku. Całe życie spędził w lesie na zrywce i ma parę wspaniałych koni. Dochodzę do Jego chałupy, zupełnie ciemno, jest ok. 21. Stukam w okienko i po chwili słychać człapanie i ostrożne – a kto tam. Po chwili już przy papierosie rozmawiamy o szczegółach. Konie zostają zaprzęgnięte, bierzemy liny i łańcuchy i w ciemną, choć oko wykol noc z lekkim zamgleniem jedziemy po byka. Gospodarz jak w dzień prawie wjeżdża między drzewami do miejsca gdzie o mało nie straciliśmy głów. Długi łańcuch zostaje rozciągnięty, byk uwiązany i wolniutko, skracając łańcuch z ogromną pewnością siebie gospodarz komenderując nami w świetle latarek wyciąga zwierzę na równiejszą część rozpadliny. Dalej to już idzie łatwo, burta zostaje podłożona na boku furmanki, z drugiej strony zakładamy linkę i konisko wyciąga byka na furmankę. Układamy go i zbierając klamoty pakujemy się na wózek. Jest północ.

Wracamy w zupełnej ciemności wyparowując zmęczenie i strach. Konie pochrapują, gospodarz sennie się kiwa na worku z sianem a my z wiszącymi nogami i przytuleni do byka wracamy do domku. Taki ‘zwykły’ myśliwski dzień a może noc.

Nie strzeliłem tego byka, ale mam jego wieniec. Przyjaciel kończąc z łowiectwem dał mi go na pamiątkę spędzonych wtedy chwil...

Jaworze




28-10-2007 22:1444Zawsze tylko czytam i nie komentuje. Teraz zdecyduje sie to powiedzieć. Czytam tu tylko Ciebie kol. ANDY
Pozdrawiam!! DB
12-10-2007 23:30ULMUSNie mam pytań :), przeczytałem kilka razy. Andy, tak fajnie piszesz że odrazu człowiek się przenosi w Twoją Łowiecką Krainę. Dzięki i pisz dalej.
12-10-2007 20:29Azjaland ,..fajna historia i fajnie opowiedziana DB
12-10-2007 16:57DominikaMiało być Pisz jeszcze:) DB
12-10-2007 15:20DominikaLubie czytać Twoje opowiadania i bardzo chętnie tu zaglądam dzięki nim :) Pisze jeszcze:) pozdrawiam:)Darz Bór
12-10-2007 14:32Pawel BANDY,
jeżeli inne rzeczy robisz tak dobrze jak pisanie to zostań prosze moim mistrzem.
12-10-2007 09:45ANDYBrakarz i saimon , oraz Wszyscy , którzy życzliwościami w tym dziale mnie wspierają - cała przyjemność po mej stronie a za życzliwości dziękuję serdecznie , to bardzo krzepi i o przyjęcie równie życzliwych poproszę . DB
12-10-2007 09:17BrakarzANDY
Odkąd odkryłem portal „Łowiecki” zawsze czytam Twoje opowiadania łowieckie. Sprawiają mi wielką przyjemność i dają możliwość zaistnieć w innym świecie. Może kiedyś, cały czas mam taką nadzieję, w moich zbiorach beletrystyki łowieckiej, pojawi się i stanie na półce książka, której autorem będzie ANDY – Andrzej .... . Dołączam się także do życzeń Saimona.
Pozdrawiam serdecznie, DB Piotr
11-10-2007 12:43saimonJak kazde Twoje opowiadanie Andy, taki i to pozwala wyobrazni przeniesc sie w Twoje lowisko i wspolnie przezywac mysliwska przygode.Dziekujac Ci zycze sobie i mysle, ze nie tylko sobie, wiecej takich opowiadan-wspomnien.
DB saimon

Szukaj   |   Ochrona prywatności   |   Webmaster
Copyright(c) 2001-2015 P&H Limited Sp. z o.o.