DZIENNIK
Redaktorzy
   Felietony
   Reportaże
   Wywiady
   Sprawozdania
Opowiadania
   Polowania
   Opowiadania
Otwarta trybuna
Na gorąco
Humor
PORTAL
Forum
   Problemy
   Hyde Park
   Wiedza
   Akcesoria
   Strzelectwo
   Psy
   Kuchnia
Prawo
   Pytania
   Ustawa
   Statut
Strzelectwo
   Prawo
   Ciekawostki
   Szkolenie
   Zarządzenia PZŁ
   Przystrzelanie
   Strzelnice
   Konkurencje
   Wawrzyny
   Liga strzelecka
   Amunicja
   Optyka
   Arch. wyników
   Terminarze
Polowania
   Król 2011
   Król 2010
   Król 2009
   Król 2008
   Król 2007
   Król 2006
   Król 2005
   Król 2004
   Król 2003
Imprezy
   Ośno/Słubice '10
   Osie '10
   Ośno/Słubice '09
   Ciechanowiec '08
   Mirosławice '08
   Mirosławice '07
   Nowogard '07
   Sieraków W. '06
   Mirosławice '06
   Osie '06
   Sarnowice '05
   Wojcieszyce '05
   Sobótka '04
   Glinki '04
Tradycja
   Zwyczaje
   Sygnały
   Mundur
   Cer. sztandar.
Ogłoszenia
   Broń
   Optyka
   Psy
Galeria
Pogoda
Księżyc
Kulinaria
Kynologia
Szukaj
autor: ULMUS29-06-2010
Na rogacza

Ośmielam się wrzucić swoje pierwsze opowiadanie o polowaniu na kozła. Pierwszego w życiu. Ewentualne "byki" i potknięcia proszę mi wybaczyć bo podczas pisaniny, emocje wracają.:)

Raniutko, bladym świtem, wybieram się na rogacza... pierwszego. Szósty czerwiec 2010. Niebo już szarzeje. Nieśmiało, bo to dopiero trzecia, zaczynają ćwierkać ptaki. Ten i ów ćwierknie sobie pod liściem, tamten furknie z gałęzi na gałąź, jeszcze inny piórka gładzi. Zaczynają się przygotowania do powitania słońca.

Jestem w niewielkim lesie zwanym Jawor. Cicho domykam drzwi samochodu. Prostuję gnaty. Lornetka, kniejówka, torba... wszystko?... ładownica. Wszystko. Patrzę w niebo, szare ale czyste. Księżyc kończy zmianę, słońce jeszcze nie wyszło... fajny moment, mój ulubiony. Wciągam do płuc mega haust czerwcowego poranka. Wiecie jak on smakuje... orzeźwiający, pełny wilgoci, chłodny. Jeszcze jeden i jeszcze jeden. Nosem, ustami…, zachłystuję się z lubością. Ależ to smakuje..., jak narkotyk. Wypuszczam bardzo powoli. Jak on jest inny, ten leśny oddech, od zakurzonego oddechu miejskiego szczura. Jak mi jest wtedy zawsze żal, tych wszystkich głupoli, którzy o tej porze, wyłażą z dudniącego pubu z przekrwionymi ślepiami i kwadratowym łbem.

Nieśpiesznie idę na zrąb, czerpiąc uszami i oczami z zieloności, wilgoci i ćwierkania. Nurzam się lubieżnie w wietrzyku. Wolno i cichutko podążam leśną ścieżką, pławiąc się w puszczańskim romantyzmie. Jestem wilkiem, lisem, ostatnim Mohikaninem i Ejsmondem Julianem. Jestem cichym duchem puszczy. Moje oczy są jak oczy wilka, uszy jak uszy puszczyka, stopy jak miękkie łapy rysia… sunę jak wąż. Jestem lasem, las jest mną...

Boleśnie urżnięty w ucho przez komara wracam na ziemię. Małe wampiry stoją jako pierwsza straż u bram zielonej świątyni. Żwawo przechodzę przez ich bzyczące miasto. Bardzo żwawo, bo tną jak oszalałe. Na końcu zielonego tunelu, widzę jasne światło zrębu. Już niedaleko. Komarzyska zaczynają odpuszczać, jeszcze kilka kroków i jest upragniony zrąb. Zrąb, żywa rana na ciele puszczy, zadana zachłannym ludzkim łapskiem. Goi się dobrze świeżą zielonością.

Nie było nas, był las..., nie będzie nas i będzie las. Las jest mocny, radzi sobie.

Lornetka do oczu... lustruję. Już dobrze widać. Gdzieś tu jesteś... ale gdzie, bratku? No dobra, pomalutku, cichutko, idę do zwyżki. Musi przyjść, przecież wiem że to jego rewir. Spokojnie, dopiero czwarta, gdzie tam czwarta, jeszcze nawet czwartej nie ma... Pomalutku. Lustruję ścianę lasu metr po metrze. Nie ma cwaniaka. Ba, nie takich fryców robił on jak chciał. Może nie wyjdzie dzisiaj. Jest!!! Lornetka. Oczy napięte do bólu, cały skurczony, schowany za liściem i gałązką, napięty jak struna czekam, patrzę... hm. Kurza stopa, co jest?! Karpina… ciśnienie spada. Zwyczajna karpina wyrwana z ziemi… a świeci się we wschodzącym słońcu jak ruda suknia rogacza.

Poprawiam czapkę i wędruję do zwyżki. Krok po kroku, czujnie. Zwyżka, właściwie podstawa pod niedokończoną ambonę, stoi jak latarnia morska w zielonej kipieli zrębu. Dzieli mnie od niej czterdzieści kroków może, kiedy nagle… hop, hop, hop. Mój rogacz!!! Cicho, zwinnie i elegancko, w susach pełnych gracji uszedł do lasu. Roześmiałem się sam do siebie... baaa, kolego, trzeba mieć oczy i uszy rogacza a nie wlec się po zrębie jak pierdoła. Był tu gdzieś i jest 1:0 dla niego. Ładny rogacz. Hm, co robić? Pakuję się na zwyżkę. Młoda godzina jeszcze, może wróci a może dziczek jaki się napatoczy, łaska św. Huberta nie zna granic. Zasiadam wygodnie. Lornetka pod ręką, kniejóweczka w kąt, herbatka... bosko.

Mija godzina. Szerszeń przyleciał. Poleciał. Pół godziny. Herbatka. Być albo nie być? Ćwierkanie. Zdrowaśka.

Rogacz !!!

Lornetka. Idzie. Co tam na głowie? Mmmm widłaczek. No, no, ale jaki mocny, wysoko nad łyżkami. Daleko cholera. Mam II klasę w odstrzale. Jasny gwint ile on może mieć lat? No szybciutko, co tam się nauczyłeś kochany na kursie. Sylwetka, łeb, plama, siwizna, okulary. No wszystko jest. Teoretycznie selekcyjny. Teoretycznie. Bądź mądry człowieku. Niech podejdzie bliżej. No masz babo placek, położył się. Kurcze! To nie widłak. Szóstak! No pięknie. Oczy bolą od lornetki. Co on tam ma?!

Rogacz leży jakieś dwieście metrów ode mnie. Przeżuwa. Łeb uniesiony. Nagle zrywa się, napięty zwraca w stronę lasu. Pędzi w gąszcz z nisko pochylonym łbem. Po chwili wraca. W lesie słychać szczekanie innego kozła. No pięknie, mam dwóch kawalerów. Rogacz kręci się chwilę niespokojnie, po czym kładzie ponownie. Czas płynie wolno. Rogacz leży. Szerszeń znów przyleciał. Słońce złoci suknię rogacza. Co on tam ma na głowie?! Rany ale daleko. Może iść po niego? Ale jak? Kurza stopa, zrąb cały usłany suchymi gałązkami, kroku nie zrobię. Czekam. Czekam naładowany jak petarda.

Rogacz wreszcie wstaje, jest spokojny, zaczyna żerować. Super! Gdzie pójdzie? Powoli idzie w moją stronę. Lornetka i oczy pracują jak wariaty. Szóstak nieregularny... rany boskie, ale ładny. Podchodzi bliżej. Sto metrów, już dobrze widać. Piękny selekcyjny kozioł. Jeszcze się upewniam. Róże niskie... łeb nisko, sylwetka… stary dziad to on nie jest. Łeb siwy. Hm? Wszystko tak, jak ma być. Rogacz podchodzi jeszcze bliżej, żeruje intensywnie, nasłuchuje. Nie wypuszczam go z lornetki. Jeszcze chwila..., odkładam lornetkę.

Nie słyszę huku strzału. Widzę rogacza..., pada w ogniu. Słońce wciąż złoci jego suknię. Cisza.

Szczęście i smutek. Mój pierwszy rogacz. Czerwiec.




18-07-2010 19:47mikeszDobre jeno trochę za krótkie.A może za szybko łyknąłem?
pozdrawiam, Mikesz
05-07-2010 23:03tomsnieggratuluje super opowiadanie przeczytałem jednym tchem
30-06-2010 08:19Jump76...z przyjemnością się czyta takie opowiadanie!!Pozdrawiam Darz BÓR
30-06-2010 08:16OktawianMój nieodżałowanej pamięci Ojciec zwykł w takie poranki mawiać: "mnie to wystarczy, mnie więcej nie trza, butelkę mleka na śniadanie i duży łyk swieżego powietrza..."
Oj! Dawno się tak nie karmiłem. Piękne. Dziękuję!
Darz Bór
30-06-2010 07:20Duch PuszczyNo hej Ulmus! Darz Bór! Świetnie to napisałeś, czytałem z zapartym tchem. To właśnie tak jest naprawdę:i dramaturgia, i piękno przyrody o poranku. Jak mówią starzy myśliwi: ranek-panek! Święty Hubert nagrodził cierpliwość, a trofeum piękne. Tylko czy na zdjęciu to kniejówka? Jaki kaliber? A w ogóle szczerze gratuluję! Niech Bór darzy!
Duch Puszczy
30-06-2010 07:05Andrzej SakoRogacza gratuluję. Opowiadanie napisane super.
29-06-2010 14:42lancetGratuluję rogacza i lekkości pióra. Pięknie oddałeś klimat czerwcowego poranka. Życzę następnych przygód najpierw łowieckich a później literackich.

29-06-2010 12:40Janusz2Gratuluję pierwszego kozła, a przede wszystkim opowiadania. Żadnych byków i potknięć nie stwierdziłem :), wręcz odwrotnie - bardzo dobrze i ze swadą napisane.


Po wpisach Kolegi na forum, właśnie takiej lekkości pióra należało się spodziewać :)

Szukaj   |   Ochrona prywatności   |   Webmaster
Copyright(c) 2001-2015 P&H Limited Sp. z o.o.