DZIENNIK
Redaktorzy
   Felietony
   Reportaże
   Wywiady
   Sprawozdania
Opowiadania
   Polowania
   Opowiadania
Otwarta trybuna
Na gorąco
Humor
PORTAL
Forum
   Problemy
   Hyde Park
   Wiedza
   Akcesoria
   Strzelectwo
   Psy
   Kuchnia
Prawo
   Pytania
   Ustawa
   Statut
Strzelectwo
   Prawo
   Ciekawostki
   Szkolenie
   Zarządzenia PZŁ
   Przystrzelanie
   Strzelnice
   Konkurencje
   Wawrzyny
   Liga strzelecka
   Amunicja
   Optyka
   Arch. wyników
   Terminarze
Polowania
   Król 2011
   Król 2010
   Król 2009
   Król 2008
   Król 2007
   Król 2006
   Król 2005
   Król 2004
   Król 2003
Imprezy
   Ośno/Słubice '10
   Osie '10
   Ośno/Słubice '09
   Ciechanowiec '08
   Mirosławice '08
   Mirosławice '07
   Nowogard '07
   Sieraków W. '06
   Mirosławice '06
   Osie '06
   Sarnowice '05
   Wojcieszyce '05
   Sobótka '04
   Glinki '04
Tradycja
   Zwyczaje
   Sygnały
   Mundur
   Cer. sztandar.
Ogłoszenia
   Broń
   Optyka
   Psy
Galeria
Pogoda
Księżyc
Kulinaria
Kynologia
Szukaj
autor: Adrianooo07-07-2010
Podchód...

Wczoraj rozpoczął się nowy sezon łowiecki, a ja, z jednodniowym opóźnieniem postanowiłem wybrać się na polowanie. Na miejsce zasiadki wybrałem pole po kukurydzy o szerokości ok. 100 m i długości ponad 1 km. Do jednego z krótszych boków przylegał las z gęstym młodnikiem położonym nad śródleśnym jeziorem. Wzdłuż dłuższego boku rozciągał się strumyczek powstały z wód spływających z pobliskich pól. Owy strumyk porośnięty był olchami dającymi schronienie i poczucie bezpieczeństwa bytującej tam zwierzynie. Jak nie trudno się domyśleć, dzików w tym rejonie było sporo.

Na opisywane miejsce dotarłem na godzinę przed zachodem słońca. Zasiadłem na półce ulokowanej na skraju lasu, z doskonałym widokiem na pole. Tylko liczne górki i dołki dawały dzikom szanse na spokojne żerowanie. Siedząc na półce wsłuchiwałem się w cichy szept kniei budzącej się z zimowego snu. Czułem na sobie wiosenny oddech lasu, lasu wypełnionego licznymi śpiewami ptaków. Liczne gatunki ptaków ukrytych w koronach drzew, pierwsze cieplejsze promienie słoneczne oraz otaczający mnie jasnozielony kolor zwiastowały nadejście wiosny.

Będąc myślami między ziemią, a niebem, pochłonięty obserwacjami budzącej się przyrody, zauważyłem w oddali czarną sylwetkę jakiegoś zwierza. Podniosłem lornetkę do oczu, aby upewnić się, że jest to dzik. Taki sobie pojedynek ok. 70 kg, może troszkę więcej, a może ciutko mniej. Decyzja była szybka – podchód rozpocząć czas. Między mną a dzikiem jakieś 700 m otwartego pola, wiatr korzystny, widoczność doskonała. Postanowiłem podchodzić śródpolną drogą. Po ok. 20 minutach wolnego podchodu, przerywanego licznymi obserwacjami dzika, znalazłem się ok. 200 m przed moim przeciwnikiem. Wykorzystując nierówność terenu przeciąłem pole, aby podejść pod ścianę drzew porastających pobliski rów. Następnie na tle drzew zbliżyłem się do „czarnego” na odległość 100 m. I tu zaczęły się trudności, gdyż skończyły się drzewa, a odległość dzieląca mnie i dzika skutecznie uniemożliwiała rozpoznanie płci. Do tego szybko upływający czas dawał mojemu przeciwnikowi coraz większe szanse na przeżycie. Jednak aby uniknąć odstrzału „niby odyńca” postanowiłem spróbować podejść bliżej. Łatwo powiedzieć, ale wykonać ten manewr w całkowicie gołym polu to spore wyzwanie. Zdecydowałem się iść wprost na dzika, gdyż lepszego rozwiązania w owej sytuacji nie było. Aby wyciszyć stawiane kroki zdjąłem buty i skarpetki zostawiając je pod lasem. Ziemia była nieco zimna, ale czego się nie robi, aby wypracować pozycję strzelecką. Malutkimi, powolnymi kroczkami zacząłem zbliżać się do dzika, który niczego nie podejrzewając, buchtował w najlepsze. Będąc jakieś 60 m przed dzikiem, próbowałem dostrzec pędzel, aby z czystym sumieniem położyć palec na spuście. Pędzla nie ujrzałem, za to zobaczyłem 3 sarny pasące się z boku. Na moje nieszczęście one również zlokalizowały moją pozycję, a żeby było ciekawiej, jako drogę ucieczki do lasu wybrały przestrzeń między mną, a nim. Zaniepokoiło to dzika, który przeszedł kilka metrów w bok i powrócił do poszukiwania złocistego przysmaku (nie myśleć o piwie). Odczekałem chwilę, po czym kontynuowałem podchód. Zapadający zmrok był sprzymierzeńcem, a zarazem wrogiem. Z jednej strony ułatwiał podchód, z drugiej zaś, uniemożliwiał rozpoznanie. Z każdą minutą byłem bliżej celu. Powoli podszedłem do dzika, jak się później okazało, na 38 kroków, ale nie oddałem strzału...

Byłem dumny z tego podchodu, a fakt bezkrwawych łowów w najmniejszym stopniu nie sprawił mi zawodu. Również sporym wyczynem w owym dniu było odnalezienie butów, ale to materiał na osobne opowiadanie...

Wspominając opisywane polowanie muszę przyznać, iż podchód był ekscytujący, poszukiwanie butów dłuuugie i trudne, a domycie nóg wręcz niemożliwe...




21-07-2010 19:23mikeszBrawo!!! Kiedyś podchodziłem dużą kozę na środku łąki. Aby zmylić zwierza założyłem na siebie siatkę maskującą nieco przyozdobioną szarym sznurem aby imitował sitowie. Podchodziłem około 40 minut. Choć był to październik, było bardzo gorąco, ja zalewałem się w tej siatce potem ale warto było...
butów nie zdejmowałem, choć to niegłupi sposób
pozdrawiam i życzę podobnych przeżyć

:)
08-07-2010 10:52RemusGratulacje z udanego podchodu. Mój znajomy podchodził dzika zima na skarpetach po śniegu :):) to jest dopiero samozaparcie
DB
07-07-2010 22:49Piotr 30.06powodzenia kolego, pozdrawiam DB
07-07-2010 18:53Jump76...na boso jeszcze nie podchodziłem zwierza.Adrianooo ale żeby w kwietniu na boso?!Połamania pióra,czekam na kolejne opowiadania Twego dzieła.
07-07-2010 12:08ULMUSMiodzio :). Dziczek w szczerym polu i zaczyna się przygoda. Też tak miałem tylko nie w szczerym polu a na łące z małymi brzózkami. Dopiero jak dziczek wiał, zobaczyłem że można było jednak strzelać, ale ... warto było nie strzelić i mieć dobre wspomnienia. Pozdrawiam i gratuluję spotkania pierwszego stopnia :)

Szukaj   |   Ochrona prywatności   |   Webmaster
Copyright(c) 2001-2015 P&H Limited Sp. z o.o.